سخت‌ترین بخش یک برنامهٔ تازه، درخت خالی است.

شبکه یعنی آدم‌ها و جایگاه‌ها: چه کسی زیر چه کسی آمده است، و هیچ چیز دیگر. نه بسته‌ای در آن هست، نه رتبه‌ای، نه طرحی و نه پولی.

کسب‌وکار همان برنامه است — چه می‌فروشد، چه می‌پردازد، چه کسی در چه رتبه‌ای است و از کدام استخر. یک برنامه دقیقاً در یک شبکه رشد می‌کند؛ یک شبکه می‌تواند هم‌زمان چندین برنامه را حمل کند.

پورسانت از بسته پیروی می‌کند، هرگز از شبکه. دو برنامه می‌توانند تک‌تک اعضای یک درخت را مشترک داشته باشند و از فروش یکدیگر هیچ نبرند — خرید بستهٔ شما به بالادست شما، از استخر شما و بر اساس طرح شما پرداخت می‌شود، و برنامهٔ کنار دست شما در همان درخت هیچ از آن نمی‌بیند.

لغو دقیقاً یک کار می‌کند: هیچ عضو تازه‌ای نمی‌تواند از طریق برنامهٔ شما به آن شبکه بپیوندد. سی روز پس از درخواست مالک اثر می‌گذارد تا کارزاری که در جریان است بتواند جمع شود، نه اینکه وسط ثبت‌نام بشکند.

هیچ‌کس حذف نمی‌شود. هر جایگاه، بالادست بالای سرش و زیرمجموعهٔ زیرش را دقیقاً همان‌طور که بود نگه می‌دارد. جور دیگری هم ممکن نیست — بیرون کشیدن اعضای یک برنامه از درخت، بالادست همهٔ کسانی را که زیرشان نشسته‌اند قطع می‌کند، از جمله اعضای خودِ مالک را.

برنامهٔ شما تا وقتی وجود دارد، به محاسبه و پرداخت به اعضای خودش از استخر خودش ادامه می‌دهد. لغو دسترسی راهی برای باطل‌کردن تعهدات دیگری نیست، و پلتفرم نمی‌گذارد به چنین چیزی تبدیل شود.

یک برنامه می‌تواند به‌جای باز کردن درختی خالی، مشترک آن شود. دو قاعدهٔ بالا همچنان برقرارند — کل درخت، و هرگز انحصاری — پس فرض را بر این بگذارید که هر برنامهٔ دیگرِ پلتفرم هم آنجا کنار شماست، و به یاد داشته باشید که هیچ‌کدامشان از آنچه شما می‌فروشید چیزی نمی‌برد.

دقیقاً یکی هست و بیش از یکی هم نمی‌تواند باشد. دومی، «همهٔ آدم‌های پلتفرم» را بی‌سروصدا به دو جمعیت می‌شکافت و آن جمعیتی که یک برنامه مشترکش می‌شد، همیشه جمعیت اشتباه بود.